با توجه به قیمت‌های بی‌ثبات دیزل که بخش حمل و نقل بار را تحت تأثیر قرار داده است، بسیاری از ناوگان برای انتخاب بین کامیون‌های گازوئیل و گازوئیل با مشکل مواجه هستند. این دو مدل شکاف‌های فاحشی را در خرید، سوخت، نگهداری و هزینه‌های اضافی نشان می‌دهند که باعث می‌شود با سناریوهای حمل‌ونقل متمایز سازگار شوند.
از نظر هزینه اولیه، کامیون های گازسوز 20000 تا 40000 یوان بیشتر از نسخه های دیزلی معادل قیمت دارند. با این حال، گاز طبیعی قیمت واحد پایین تری نسبت به گازوئیل دارد. برای حمل و نقل در فواصل طولانی با بار استاندارد، هزینه سوخت گاز در هر 100 کیلومتر تقریباً 30٪ کاهش می یابد. ناوگانی که سالانه بیش از 100000 کیلومتر را پوشش می دهند، می توانند قیمت اولیه را از طریق صرفه جویی در سوخت در مدت کوتاهی جبران کنند.
مزایا و معایب نگهداری آنها بسیار متفاوت است. کامیون‌های دیزلی از قطعات یدکی و ایستگاه‌های خدمات با هزینه تعمیرات ارزان‌تر برای شاسی و موتور بهره می‌برند. موتورهای گازسوز احتراق ملایم‌تری را با تجمع کربن کمتر انجام می‌دهند، دارای چرخه‌های طولانی‌تر تعویض روغن و فیلتر و سایش آهسته‌تر سیلندر برای کاهش تعمیرات اساسی در درازمدت-. با این حال، اجزای ویژه مانند سیلندرهای گاز و تنظیم کننده های فشار با هزینه تعمیر بالاتری همراه هستند.
در مورد هزینه های اضافی، خودروهای دیزلی از پوشش کامل جایگاه سوخت با مسیریابی انعطاف پذیر برخوردار هستند. کامیون‌های گاز با زیرساخت‌های سوخت‌گیری محدود در مناطق دورافتاده مواجه هستند، به‌علاوه بازرسی‌های اجباری سیلندر گاز که هزینه‌های اضافی اضافه می‌کند.
به طور کلی، کامیون‌های گازسوز، کارآیی هزینه کل طولانی‌مدت بهتری را برای ناوگان-با مسیرهای ثابت{2}}خوب ارائه می‌دهند. کامیون‌های دیزلی برای سفرهای پراکنده کوتاه{4}}که فاقد پمپ بنزین هستند، مقرون به صرفه‌تر و انعطاف‌پذیرتر هستند. شرکت های حمل و نقل باید وسایل نقلیه را بر اساس مسافت پیموده شده سالانه و شرایط مسیر انتخاب کنند تا هزینه های حمل و نقل را به حداقل برسانند.
